Stichting de Noordzee

Aangespoeld verpakkingsmateriaal? Nee, natuur!

16 juni 2020

Je maakt een strandwandeling. Met de wind door je haren en zand tussen je tenen. Af en toe raap je een mooie schelp op. En je stopt wat stukjes afval in je zak, om straks in een prullenbak te gooien. En dan vind je opeens een kluwen van kleine bolletjes. Gelig, wittig of doorzichtig. Is het plastic? Het lijken wel bubbeltjes waarmee je een pakketje inpakt. Maar nee, dit bolletje is een biologisch aanspoelsel en kan je met een gerust hart op het strand laten liggen: het zijn de eikapsels van een wulk.

De wulk is een grote zeeslak. Hij kan wel twaalf centimeter groot en dertig jaar oud worden. Wulken eten onder andere kokerwormen, kokkels en garnalen. Ze zetten hun eieren vast op stenen of ander hard materiaal op de zeebodem. Tijdens het leggen van eieren kruipt de wulk in cirkels rond, waardoor vuistdikke klompen van bolvormige eitjes ontstaan. Zijn de slakjes eruit, dan komen de kapsels op een gegeven moment los van de harde ondergrond. Ook door een storm of een visnet kunnen de kapsels losraken, waarna ze op het strand aanspoelen. Meestal leeg, maar soms nog met de minislakjes erin. Op onderstaande bijzondere foto zie je hoe een wulk eitjes legt!


Lees hier meer over de wulk en volg Stichtig De Noordzee op Instagram voor meer mooie verhalen over het Noordzeeleven.
Foto's aangespoelde wulkeneieren: Zita Veugen
Foto's wulk in zee: Mick Otten

Wulkeneieren_2_.jpg