Ik kan echt niet stilzitten op het strand; zonnen met een boek in de hand is niet voor mij weggelegd. Ik moet heen en weer over de vloedlijnen banjeren om te kijken wat er deze keer weer is aangespoeld. Als kind had ik dit al, maar tijdens mijn studie in Leiden kwam ik er al snel achter hoe divers en dynamisch onze zeebodem is. Mijn grote liefde ligt nog steeds bij de ongewervelde dieren die onze zee hun huis noemen: de dieren die veel mensen smerig of eng vinden zijn juist het meest interessant! Deze vaak kleine dieren die vaak onopvallend leven, noemen we soms “cryptofauna”, letterlijk “verborgen dieren”. Denk hierbij aan anemomen, slakken, maar ook aan bijvoorbeeld garnalen en krabben. Tijdens mijn PhD heb ik deze laatste groepen mogen bestuderen, waarbij ik heb ook de kans heb gekregen om veel les en voorlichting te mogen geven. Al deze ervaringen, zowel in de wetenschap als daarbuiten, neem ik mee naar Stichting de Noordzee en De Rijke Noordzee, want ook de onzichtbare natuur verdient een stem in het debat over de ontwikkelingen op de Noordzee.