De Noordzee verandert snel. Klimaatverandering, biodiversiteitsverlies en de toenemende druk op de ruimte op zee vragen om duidelijke keuzes over hoe we de zee duurzaam gebruiken, óók als het gaat om visserij. De sector heeft de afgelopen jaren grote veranderingen doorgemaakt en staat voor forse uitdagingen. Juist daarom geloven wij dat de toekomst ligt in samenwerking, innovatie en een gedeelde verantwoordelijkheid voor een gezonde zee, met een sterk ecologisch systeem als basis voor de toekomst.
In ons position paper, geschreven met het Wereld Natuur Fonds en ondersteund door de North Sea Passive Fisheries Foundation, hebben we vijf uitgangspunten centraal gesteld voor een toekomstbestendige visserij:
1. Een visserij die binnen de ecologische grenzen van de Noordzee opereert en gezonde visbestanden als basis neemt.
2. Effectief beschermde natuurgebieden die ruimte geven aan herstel van biodiversiteit en voedselwebben.
3. Een duurzame vloot met minimale impact op bodem, natuur, klimaat en bijvangst.
4. Transparant beheer en handhaving, gebaseerd op wetenschappelijke kennis en publieke verantwoording.
5. Meer aandacht voor dierenwelzijn in visserijpraktijk, beleid en toezicht.
De discussie die is gevoerd over indicatoren, meetmethoden en de staat van de Noordzee in relatie tot gebiedsbescherming laat zien hoe belangrijk het is om zorgvuldig naar ecologische data te kijken.
Gebiedsbescherming is niet alleen internationaal breed wetenschappelijk onderbouwd, maar ook juridisch verankerd in Europese natuurwetgeving. Effectief beschermde gebieden spelen een essentiële rol in het herstel van biodiversiteit, voedselwebben en veerkrachtige ecosystemen en vormen daarmee ook de basis voor een toekomstbestendige visserij. Juist met het oog op de Natuurherstelverordening is het van belang om de koers naar verbeterede gebiedsbescherming door te zetten.
Ook vanuit de wetenschap werd benadrukt dat:
– Bescherming effectief moet worden gekoppeld aan concrete ecologische hersteldoelen.
– Langdurige bescherming en consistente monitoring nodig is.
– Gerichte bescherming van ecologisch waardevolle gebieden en rifvormende soorten kansen biedt voor structureel natuurherstel.
In de discussie over methodes was er brede erkenning dat bescherming gericht, langdurig en ecologisch onderbouwd moet zijn. Het is dus niet de vraag of we natuurgebieden op zee beter moeten beschermen, maar hoe we dat het beste doen.
Gebiedsbescherming is het fundament van een bredere transitie naar duurzaam gebruik van de Noordzee. Dat betekent toewerken naar de afgesproken 15% bescherming tegen bodemverstorende sleepnetvisserij in 2030, minimaal 30% effectief beschermde Noordzee in 2040, waarvan de helft strikt beschermd, in lijn met Europese ambities en wetenschappelijke aanbevelingen.